Po konflikcie gruzińskim zdecydowano się na bardziej radykalne zmiany w armii. Rozpoczęta jesienią 2008 roku reforma rosyjskich sił zbrojnych miała na celu kompleksową przebudowę postsowieckiego modelu armii. Radykalna reforma struktur dowódczych i organizacyjnych, przejście wszystkich jednostek w stan stałej gotowości bojowej oraz plan podniesienia udziału nowoczesnego uzbrojenia do 70% miały zwiększyć możliwości bojowe, mobilność oraz elastyczność sił zbrojnych. Nowy plan zakładał: likwidację „szkieletowych” związków taktycznych i przekształcenie wszystkich jednostek w siły stałej gotowości, zmniejszenie liczebności sił zbrojnych do poziomu 1 miliona w 2012 roku, ograniczenie korpusu oficerskiego, zmianę liczebnej proporcji między żołnierzami z poboru a żołnierzami kontraktowymi, zmniejszenie liczby jednostek, garnizonów, baz, „miasteczek wojskowych”, wojskowych użytków rolnych, nieruchomości, składów materiałowych, przeorganizowanie okręgów wojskowych, które jednocześnie pełnić będą rolę Połączonych Dowództw Strategicznych, przejście wojsk lądowych na trzystopniową strukturę organizacyjną: dowództwo operacyjne – brygada – batalion, a sił powietrznych: dowództwo operacyjne – baza lotnicza – eskadra, podporządkowanie sił marynarki wojennej trzem Połączonym Dowództwom Strategicznym (Zachodniemu, Południowemu i