Te znośne warunki życia pogorszyły się, gdy we wrześniu 1756 władze kolonialne wyczerpały budżet na ten cel. W 1757 uchwalono nowe prawo nakazujące oddanie akadiańskich dzieci w termin do lokalnych rzemieślników, a dorosłym pozwolono na rozpoczęcie własnej działalności rzemieślniczej. Dla starych i chorych zapewniono opiekę socjalną. Ten niewątpliwy krok w kierunku stabilizacji sytuacji został jednak przyjęty wrogo przez deportowanych, gdyż zmuszał ich dzieci do nauki języka angielskiego, co naruszało spójność rodzin. Ogólna sytuacja akadiańskich rodzin polepszyła się jednak. W 1763 zgodnie z postanowieniami pokoju paryskiego dano przesiedleńcom wolną rękę i większość z nich wybrała emigrację na Santo Domingo. Pomiędzy 150 a 200 Akadyjczyków wybrało przesiedlenie do Luizjany, dołączając do przybyłych tam wcześniej z innych kolonii.
Karolina Południowa Do Karoliny Południowej wysłano dużą liczbę deportowanych, bo aż 942. Przetransportowały ich tam okręty Success, Edward Cornwallis, Dolphin, Endeavor, Baltimore, Warren oraz szereg mniejszych jednostek. W tej słabo zaludnionej, „kresowej” kolonii pozostawiono przesiedleńcom stosunkowo dużą swobodę.