Pierwsza fala deportacji Lata następujące po złożeniu przysięgi były okresem pokoju i prosperity. Ludność Akadii wzrastała i umacniała się gospodarczo. Ta idylla została przerwana wzrostem napięcia międzynarodowego, a w konsekwencji zbliżającą się wojną. Charles Lawrence, ówczesny gubernator Nowej Szkocji, zdołał przekonać władzę w Londynie, iż frankofońska społeczność stanowi zagrożenie dla interesów brytyjskich w Ameryce Północnej. 28 lipca 1755 Lawrence ogłosił decyzję o deportacji wszystkich francuskich mieszkańców Nowej Szkocji (nie uwzględniało to Francuzów zajmujących tereny na Cape Breton, kontrolowane przez Francję). Przedmiotem deportacji było ponad sześć tysięcy ludzi. Akadyjczykom zezwolono na zabranie jedynie podstawowych dóbr. Ludność pozostawiła po sobie 43500 sztuk bydła, 48500 owiec, 23500 świń, 2800 koni oraz dziesiątki tysięcy drobiu. Zabudowania akadiańskie były palone. Tylko w listopadzie 1755 spalono i zniszczono 255 domostw, 276 stodół, 155 zabudowań gospodarczych, 11 młynów oraz jeden kościół.
Akadyjczyków spędzono na wybrzeża, a następnie ładowano na statki, którymi byli transportowani do punktów przeznaczenia.