Wskutek braku podstawowych środków higieny, kiepskiego wyżywienia i tłoku, wiele osób (szczególnie kobiet i dzieci) zmarło w trakcie podróży.
W pokoju paryskim kończącym wojnę z Indianami i Francuzami wynegocjowano 18-miesięczny okres pozwalający deportowanym na opuszczenie miejsc przymusowego osiedlenia i udanie się do jakiejkolwiek posiadłości francuskiej. Większość z tej możliwości skorzystała.
Druga fala deportacji Kierunki deportacji Władze zdecydowały się na podzielenie całej ludności na kilkusetosobowe grupy i przymusowe ich osiedlenie w innych brytyjskich koloniach w Ameryce Północnej. Plan przewidywał następujące kierunki deportacji:
Przeznaczenie Liczba deportowanych Georgia 400 Karolina Południowa 942 Karolina Północna 282 Wirginia 1500 Maryland 913 Pensylwania 454 Nowy Jork 344 Connecticut 731 Massachusetts 735
Uciekinierzy Ocenia się, że około tysiąca Akadyjczyków zdołało zbiec i nie zostało objętych deportacjami. Większość z nich przedostała się do Nowego Brunszwiku. Część z nich pozostała tam, kryjąc się w trudno dostępnym terenie, niektórym udało się przedostać do Nowej Francji, mniejsze grupy osiedliły się na wyspie Île St. Jean, nazwanej później Wyspą Księcia Edwarda.