Ich status nie różnił się wiele od statusu niewolników. W 1763 zgodnie z postanowieniami pokoju paryskiego większość z nich opuściła miejsca przymusowego osiedlenia, udając się na Santo Domingo.
Maryland Do Marylandu deportowano 913 Akadyjczyków. Zgromadzono ich na 23 mniejszych statkach, eskortowanych przez 3 okręty wojenne. Ze względu na fakt, iż Maryland był kolonią katolicką, Akadyjczycy spotkali się tam z nieco lepszym przyjęciem niż w innych, zdominowanych przez protestantów koloniach. Kilku filantropów, między innymi Henry Callister, udostępniło dom pewnej grupie wysiedleńców. Mimo tych przyjaznych gestów, większość z nich pozostała bez żadnej opieki i możliwości znalezienia pracy. W ciągu pierwszych miesięcy pobytu w kolonii, z powodu epidemii, zimna i trudów, populacja deportowanych zmniejszyła się z pierwotnej liczby 913 do 667. Dopiero w 1757 zwrócono uwagę na ich niedolę. Zaradzono jej, rozpraszając przybyszów równomiernie po wszystkich powiatach (z wyjątkiem, tych graniczących bezpośrednio z terytoriami francuskimi). Rozproszeni Akadyjczycy mieli większe szanse na znalezienie zajęcia i schronienia. Jednocześnie z tym ograniczono ich prawo poruszania się do dziesięciu mil wokół miejsca osiedlenia. Zamierzający odbyć dalszą podróż musieli starać się o specjalne zezwolenia.