Akadyjczykom w Massachusetts początkowo przyznano prawo swobodnego poruszania się i osiedlania się w kolonii. Zaowocowało to licznymi ucieczkami. Wielu zbiegło do Nowej Francji drogą lądową. Wielu mężczyzn akadiańskich zatrudniło się jako marynarze, by potem zbiec w portach europejskich lub środkowoamerykańskich. Wynikiem plagi ucieczek były ograniczenia wolności osobistej wysiedleńców. Najpierw ograniczono prawo do poruszania się poza terenem osiedlenia, a następnie zabroniono armatorom zatrudniania akadiańskich marynarzy. Nie rozwiązało to jednak problemu. W 1763 grupa 300 Akadyjczyków zbiegła na Santo Domingo. Ostatecznie władze kolonialne zdecydowały się na uwolnienie deportowanych. W 2 czerwca 1766 720 Akadyjczyków w Bostonie i 140 w Salem po złożeniu przysięgi wierności dostało zezwolenie na wyjazd. Wielu z nich udało się do Kanady, pozostała część powróciła do Nowej Szkocji. Ci ostatni po przybyciu do swych dawnych posiadłości przekonali się, że zajęte one zostały przez brytyjskich kolonistów. Władze kolonii Nowej Szkocji przyznały im działki ziemskie na innych terenach, lecz wielu nie skorzystało z tej oferty i osiedliło się w nieskolonizowanej jeszcze wtedy dolinie Petit Codiac River Valley w Nowym Brunszwiku.