thumb|220px|Lew św. Marka jako obrońca weneckiej Krety. Alegoria z roku 1651 VI wojna wenecko-turecka – wojna toczona w latach 1645–1669 między Republiką Wenecką a Imperium Osmańskim, zwana również wojną kandyjską od głównego portu Wenecjan na Krecie – Kandii. Konflikt ten był jednym z najdłuższych i najbardziej krwawych w historii wojen turecko-weneckich i przyczynił się do osłabienia zarówno Wenecji, jak i Turcji. W wyniku wojny Wenecja musiała pogodzić się z utratą Krety.
Tło wojny Kreta (zwana przez Wenecjan Kandią tak jak główne jej miasto) była ostatnią posiadłością wenecką na wschodzie, bronioną przed inwazją turecką dzięki rozbudowanej flocie. W XVII wieku przeżywające wewnętrzny kryzys Imperium osmańskie szukało w ekspansji zewnętrznej lekarstwa na uzdrowienie politycznych perturbacji. Kreta wydawała się wówczas łatwym łupem, gdyż Republika Wenecka była wówczas uważana za słabe państwo. Jej zdobycie było tym ważniejsze, że wyspa ta dawała schronienie korsarzom maltańskim napadającym na okręty i wybrzeża tureckie.
Przebieg Inwazja turecka i rozpoczęcie oblężenie Kandii