24 czerwca 1645 roku Osmanowie pod rządami sułtana Ibrahima I wysłali na Kretę armię w sile 60 000 ludzi i rozpoczęli atak na Kaneę – drugi obok Kandii ważny port kreteński. Mimo bohaterskiego oporu załogi weneckiej (Biagio Ziuliani wysadził w powietrze zdobywany przez Turków zamek św. Teodora). Kanea poddała się Turkom 22 sierpnia. Dwumiesięczny opór miasta umożliwił Wenecjanom zebranie posiłków i wysłanie ich w celu przygotowania obrony stolicy Krety, Kandii. Wokół tej górzystej twierdzy trwała ponad dwudziestoletnia wojna, która wyczerpała obydwie strony. Oblężenie Kandii rozpoczęło się dopiero w maju roku 1648, a Turcy prowadzili je na tyle nieudolnie, że Wenecjanom i ich sojusznikom udawało się niejednokrotnie przesłać do miasta posiłki. thumb|260px|Bitwa pod Foceą w 1649(Abraham Beerstratenm, 1656)
Ofensywy weneckie Przedłużające się oblężenie Kandii dało Wenecjanom nadzieję na zmuszenie Turków do odwrotu. Plan ofensywy weneckiej zakładał zniszczenie floty tureckiej i takie zagrożenie Stambułu, które zmusiłoby Turków do negocjacji pokojowych. Flota wenecka zaczęła odnosić wówczas sukcesy: pokonano Turków niedaleko starożytnej Focei (1649), a w 1651 koło Paros Lazzaro Moceni zniszczył całą napotkaną eskadrę turecką.