Kalendarze liturgiczne chrześcijaństwa wschodniego Obliczanie daty Paschy Kalendarz wschodni rozwijał się w pierwszych wiekach wokół ustalania dnia świętowania Wielkanocy. Na przełomie II i III w. chrześcijaństwo zostało zmuszone do porzucenia obliczeń żydowskich, w związku z niekorzystnymi zmianami, które Żydzi wprowadzili. Nowy sposób obliczania daty paschy żydowskiej nie respektował antycznej reguły, zgodnie z którą Pascha powinna przypadać w pierwszą pełnię księżyca po wiosennym zrównaniu dnia z nocą. Bywało, że Pascha przypadała przed nią, czasem kilka miesięcy wcześniej, co prowadziło do tego, że w ciągu jednego roku słonecznego wypadały dwie Paschy, a następnego roku nie było żadnej. Kościół aleksandryjski doszedł do opracowania własnego sposobu określania daty pełni księżyca oraz daty zrównania dnia z nocą, w dalszym ciągu zgodnie z kalendarzem księżycowym. Każdego roku biskup Aleksandrii ustalał datę Wielkanocy na podstawie szczegółowych obliczeń – czerpiących z prac takich uczonych jak Anatol oraz Piotr z Aleksandrii – i wysyłał List wielkanocny, w którym ogłaszał tę datę biskupom Egiptu, dodając odpowiednią katechezę. Znane są szczególnie listy św.