Atanazego, które dały początek gatunkowi epistolarnemu zwanemu Listami świątecznymi.
Nowy sposób obliczania został szybko uznany również przez Kościół rzymski i wiele innych Kościołów lokalnych. Wszystkie obchodziły już wtedy Paschę niedzielną. Niektóre jednak, zwłaszcza położone na wschód od Antiochii i poza granicami cesarstwa rzymskiego, trwały przy obliczeniach żydowskich. Zdarzało się, że obchodziły swą Paschę o cały miesiąc wcześniej niż te, które czekały do następnej pełni księżyca. Zwano ich Protopaschitami (ci, którzy sprawują Paschę w pierwotnym terminie). Cesarz Konstantyn nakłonił Sobór nicejski I (325 r.), aby nakazał ujednolicenie. Cesarz chciał by chrześcijaństwo było czynnikiem jednoczącym imperium, tymczasem sytuacja była taka, że gdy w jednej części cesarstwa rozbrzmiewało radosne Alleluja i inne śpiewy paschalne, druga część pozostawała jeszcze zanurzona w pokucie i wielkopostnym smutku. Poza tym cesarzowi nie podobało się to, że chrześcijaństwo w tak ważnej sprawie było zależne od judaizmu, mimo iż odrzucił Chrystusa.