W Azji Mniejszej i na wschód od Antiochii niektóre Kościoły były oporne wobec decyzji soboru w Nicei i kontynuowały obchodzenie Paschy równocześnie z Żydami. Jeszcze kanon Soboru antiocheńskiego z 341 roku, jako ostatni, zagroził im ekskomuniką. Również św. Jan Chryzostom (350-407) zmagał się z masowym powrotem do dawnej żydowskiej rachuby wśród swoich wiernych. Ostatecznie po kryzysie, który objawił się szczególnie w roku 387, doprowadzono do jedności co do daty Paschy. Zgoda ta panowała aż do czasu, kiedy patriarcha Konstantynopola Jeremiasz II w 1582 r. odrzucił, właśnie w imię wierności postanowieniom Nicei, zreformowany przez biskupa Rzymu Grzegorza XIII kalendarz – zwany kalendarzem gregoriańskim. Papież zatwierdził zmiany w zasadach obliczania kalendarza bez czekania na aprobatę ze strony Kościoła greckiego. Sytuacja ta trwa aż do dzisiaj, chociaż dialog katolicko-prawosławny na ten temat trwa