thumb|200px|Lech II – drzeworyt z Kroniki Macieja Miechowity Krak młodszy (łac. Gracchus junior) lub Lech (II) – legendarny władca Polski, pojawiający się po raz pierwszy w Kronice Polskiej Wincentego Kadłubka, a potem w nieco innej wersji żywota i pod innym imieniem w dziele Jana Długosza. Młodszy syn Kraka i jego następca.
Relacja Kadłubka Wincenty Kadłubek, przytaczając legendę o Smoku Wawelskim, pisze o potworze (holophagus – całożerca), który domagał się od poddanych Kraka, aby co tydzień dostarczali mu pewną liczbę bydła, które potem zjadał. Jeżeli ofiara nie została mu dostarczona, potwór miał pożerać tę samą liczbę ludzi. W tej sytuacji Krak postanowił wysłać przeciw potworowi swoich dwóch synów, którzy bardzo się ucieszyli możliwością zdobycia sławy. Po niepowodzeniach w otwartej walce, bracia uciekli się do podstępu. Podali potworowi, jako zwyczajową ofiarę, skóry bydlęce wypchane siarką, czym udusili potwora. Po zabiciu bestii Krak młodszy rzucił się na swego starszego brata i zabił go, ojcu natomiast skłamał, że to potwór jest odpowiedzialny za śmierć brata. Tak oto młodszy Grakch przejmuje władzę po ojcu, konkluduje kronikarz. Wkrótce jego sekret został wykryty i Krak został za tak straszną zbrodnię skazany na wieczne wygnanie. Władzę po nim objęła jego siostra, córka Kraka, Wanda.