Henrietta Zofia z Puszetów Lullier (ur. ok. 1716Wójcicki Kazimierz Władysław, Cmentarz Powązkowski pod Warszawą, t. 2., Warszawa 1856, s. 213- 214, zm. 22 grudnia 1802 w Warszawie) – faworyta Stanisława Augusta Poniatowskiego i jego brata Kazimierza, kabalarka warszawska.

Życiorys Pochodziła z francuskiej rodziny szlacheckiej osiadłej w okolicach Tuluzy. Była córką komisarza składów solnych Benedykta Puszeta i Barbary Euhinger.

Henrietta Lullier posiadała staranne wykształcenie; niewykluczone, że nauki pobierała w Lunéville. Została kochanką młodego stolnika litewskiego Stanisława Augusta Poniatowskiego w czasie jego pobytu w Paryżu w 1753. Według niepotwierdzonych opowieści, osnutych w XIX wieku wokół tego wydarzenia, miała wtedy młodemu polskiemu magnatowi wywróżyć koronę królewską.

Ok. 1754 została żoną szambelana Augusta III Sasa, Ludwika Augusta Lullier. W 1762 Stanisław August Poniatowski ponownie nawiązał z nią kontakt w Warszawie, czyniąc z niej swą powiernicę i pośredniczkę w kontaktach z jej licznymi kochankami. Jej usługi stały się później dla nowego władcy nieocenione, odkąd nawiązała ona romanse z posłem rosyjskim Nikołajem Repninem i pruskim Gédéonem Benoît. Król obciążył skarb Rzeczypospolitej tytułem wypłaty jej gratyfikacji w wysokości 42 446 złp.