Po przejęciu władzy przez bolszewików w 1917 r., przyłączył się do podziemnej antybolszewickiej organizacji oficerskiej. Kiedy wykryli ją czerwoni dołączył do Armii Ochotniczej gen. Antona Denikina działającej na południu Rosji. Został ranny podczas oblężenia Kijowa w 1919 r. Następnie przeszedł do armii gen. Piotra Wrangla na Krymie. Po jej klęsce ewakuował się wraz z innymi Białymi do Gallipoli w Turcji, a stamtąd do Bułgarii. Następnie wraz z gen. Aleksandrem Kutiepowem wyjechał do Jugosławii, gdzie ufundował pomnik ku czci poległym żołnierzom rosyjskim podczas I wojny światowej.
Po najeździe Niemiec na Jugosławię w kwietniu 1941 r., zaproponował okupantom sformowanie "Oddzielnego Rosyjskiego Korpusu" spośród białych emigrantów rosyjskich w celu obrony lokalnej społeczności rosyjskiej przeciw komunistycznej partyzantce. Miał nadzieję, że w przyszłości Korpus będzie wysłany do walki przeciw ZSRR, gdzie zapoczątkowałby antykomunistyczny ruch wyzwoleńczy. Niemieckie władze okupacyjne zaaprobowały mianowanie go 12 września na dowódcę Korpusu, ale już 3 dni później został aresztowany przez Gestapo za proklamowanie niezależności swojej formacji. Na jego miejsce mianowano gen. Borysa A. Sztejfona. Po wypuszczeniu na wolność demonstracyjnie odmówił powrotu do Korpusu i zaczął pracować jako czyściciel butów. Ostatecznie w 1944 r.