Miała to być monolityczna, żelbetowa struktura wzorowana na kościele Bożego Ciała w Akwizgranie zaprojektowanym w latach 1928–1930 przez Rudolfa Schwarza, ucznia Hansa Poelziga lub na kościele ewangelicko-reformowanym w Zurychu-Altstetten (proj. Werner Moser). W połowie lat 40. XX wieku była to niezwykle nowatorska propozycja w polskiej sztuce sakralnej, mimo że (zgodnie z oczekiwaniami władz) bardzo powściągliwa. Środowisko architektoniczne oceniło wizję bardzo wysoko, ale nie znalazła ona uznania u dominikanów (duchowieństwo uznało projekt za niesakralny).
Innym projektem konkursowym była kolejna wizja Mariana Pospieszalskiego – kościół halowy z ambitem i płytkimi kaplicami przy nawach inspirowany w części poznańską kolegiatą Najświętszej Marii Panny, w części realizacjami Perreta, a w części drugim projektem Cybichowskiego. W fasadzie zaistnieć miała głęboka wnęka z wielką rozetą i grupą pasyjną – rozwiązanie zbliżone do fasady dworca głównego w Stuttgarcie (proj. Paul Bonatz, 1913). thumb|Kościół św. Piotra i Pawła w Trembowli – świątynia bliźniacza Również te rozwiązania nie zadowoliły poznańskich dominikanów. Odpowiedzią na to był kolejny projekt Pospieszalskiego – kościół powiązany z tzw. domem społecznym, ułożony na działce podobnie jak w propozycji Leykama, z wieżą nad prezbiterium.