Miał to być horyzontalny kompleks z dwukondygnacyjną halą widowiskową nawiązujący do modernizmu lat 30. XX wieku. Także ten projekt nie doczekał się, z niewiadomych przyczyn, realizacji.
Przeciągające się i nie przynoszące efektów działania przerwano w 1947. Krakowscy dominikanie przekazali do Poznania projekt Adolfa Szyszko-Bohusza, w którym wiernie powtarzał on zaprojektowany przez siebie w latach 1927–1928 kościół św. Piotra i Pawła w Trembowli. Obiekt nie przystawał do warunków poznańskich – w Trembowli stanowił ośrodek duszpasterstwa parafialnego, a w Poznaniu miał być dużą świątynią zakonną, nastawioną na duszpasterstwo akademickie. Nie wiadomo, czy Szyszko-Bohusz w ogóle odwiedził wtedy Poznań – zmarł w 1948 w Krakowie. Było to jedno z jego ostatnich dzieł. Pracami budowlanymi kierował Władysław Czarnecki, uzupełniając szczegóły i dokonując drobnych zmian projektowych. Obniżył atrium i dodał m.in. kopułę na kaplicy przy portyku północnym, do północnej ściany dostawił apsydę z ołtarzem św. Tomasza z Akwinu. W przyziemiu wieży północnej zaprojektował renesansowo-barokową kaplicę. Budowę ostatecznie ukończono w latach 1959–1960. Kościół otrzymał formę modelowej bazyliki wczesnochrześcijańskiej.