Po śmierci żony w 1838 roku ożenił się ponownie – z kuzynką żony Wilhelmą Kunigunde Hagen (1802–77), z którą miał córkę Luise (1837–1934), późniejszą malarkę.

W 1834 roku razem z Carlem Gustavem Jacobim (1804–1851) założył pierwsze seminarium matematyczno-fizyczne, wzorowane na seminarium naukowym w Bonn. Pomimo starań nie udało się mu się zbudować instytutu fizyki, stąd w 1847 roku zlecił budowę budynku laboratoryjnego koło swojego domu sfinansowaną ze środków odziedziczonych po drugiej żonie.

Zmarł 23 maja 1895 roku w Królewcu.

Działalność naukowa Zajmował się krystalografią i zastosowaniem geometrii analitycznej w krystalografii. Badał optykę kryształów i właściwości termiczne różnych minerałów.

Badał zjawiska polaryzacji, podwójnego załamania i indukcji elektromagnetycznej. W 1845 roku jako pierwszy podał matematyczne sformułowanie prawa indukcji wzajemnej. Swoją teorię indukcji elektrycznej opublikował w dwóch artykułach (1845, 1847). Obok Wilhelma Webera (1804–1891) był jednym z najważniejszych orędowników teorii oddziaływania elektromagnetycznego.

W obszarze matematyki zajmował się teorią potencjału i funkcji kulistych.