Janusz Roszko (ur. 4 listopada 1932 we Lwowie, zm. 10 lutego 1995 w Krakowie) – polski reporter, współtwórca telewizyjnej „Kroniki Krakowskiej”, pisarz, entuzjasta archeologii.
Życiorys Syn Franciszka, poległego w bitwie nad Bzurą w 1939 r. i Anny Marii zd. Tatarczyńskiej, bratanek księdza ormiańskokatolickiego Kazimierza Roszki.
Studia ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1954 roku na Wydziale Historyczno-Filologicznym. Od 1954 roku należał do PZPR. Był reporterem „Dziennika Polskiego” oraz członkiem redakcji „Życia Literackiego”. Na przełomie lat 50. i 60. XX w. związany był z grupą poetycką Muszyna. Za twórczość reportażową otrzymał dwukrotnie nagrodę im. Juliana Bruna: w roku 1957 (II stopnia) oraz w roku 1962 (I stopnia). Był laureatem licznych nagród w konkursach literackich i dziennikarskich. M.in. zdobył II nagrodę w powojennym turnieju reporterów pn. „Opisanie Łodzi” w 1961 roku, II nagrodę w konkursie „Polityki” na reportaż o tzw. Polsce B oraz pierwsze miejsce w konkursie literackim XX-lecia PRL za reportaż Bez korony. Był laureatem nagrody im. B. Prusa I stopnia. W latach 50. zainteresował się archeologią podróżując po zapomnianych polskich grodziskach.