Zewnętrzna płaszczyzna nowszej części wieży jest cofnięta w stosunku do części starszej o 30 cm, w związku z czym grubość ceglanej części wynosi 1,85 m. W trakcie pożaru w 1711 wieża uległa w znacznym stopniu uszkodzeniu. Zniszczony został jej strzelisty hełm, więźba w jej wnętrzu oraz dekoracje namalowane w górnej części muru. Jeszcze w 1711 wieża został przykryta tymczasowym hełmem według projektu Piotra Bebera. W 1785 miał miejsce gruntowny remont wieży, podczas którego prowizoryczny hełm został zastąpiony nowym. Galeria na wieży została uszkodzona w 1945 w wyniku trafienia pociskiem artyleryjskim, a zniszczenia zostały naprawione w 1946.
Architektura wieży W narożnikach wieży umieszczone zostały ciosy. Jej ściany dzielone są na siedem pięter wyznaczonych wąskimi gzymsami. Cztery dolne gzymsy, zlokalizowane na powierzchni murów wykonanych z kamienia, pozostają szersze w stosunku do pozostałych. Siódme piętro konstrukcji zostało wzniesione w kształcie arkadowej galerii, okrążającej zwężony tu do 6,85 m trzon wieży. Po bokach galerii znajdują się trzy arkady, które powstały z żłobkowanych kolumn jońskich zlokalizowanych na postumentach połączonych ze sobą archiwoltami o półkolistym kształcie, wyposażonymi w konsole w kluczach. Między postumentami rozciągają się balustrady z balasami o dwóch lalkach.