thumb|Grób Łukasza Biegańskiego na cmentarzu Powązkowskim Łukasz Biegański (ur. 18 października 1755 w Młynowcach k. Tarnopola, zm. 6 czerwca 1839 w Warszawie) – ziemianin tatarskiego pochodzenia, generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys Od 1774 w wojsku koronnym. Służbę wojskową rozpoczął w 2 regimencie pieszym koronnym jako szeregowy. W kolejnych latach awansował na furiera, a potem na podchorążego. W 1782 chorąży. Na porucznika awansował 30 października 1783, na adiutanta zaś w 1785. W 1792 walczył na Litwie. Po przegranej wojnie był m.in. łącznikiem między Tadeuszem Kościuszką a gen. mjr. Józefem Wodzickim. Po wybuchu powstania został mianowany 31 marca 1794 pierwszym adiutantem Kościuszki w stopniu kapitana, a 13 kwietnia awansował na majora i komendanta batalionu strzelców. Po bitwie pod Maciejowicami wraz z Kościuszką dostał się do niewoli rosyjskiej. Od 1807 przyjęty do armii Księstwa Warszawskiego w stopniu pułkownika. 27 grudnia tego roku otrzymał awans na generała brygady. W 1808 był majorem dywizji w 1 Dywizji. W 1809 walczył przeciwko Austriakom jako dowódca liniowy. W 1812 był komendantem Warszawy, podczas kampanii moskiewskiej. W 1813 aresztowany po kapitulacji Warszawy.