Ostatni staw jest jeziorem okresowym i najmniejszym.

Dawniej dolina była wypasana, wchodziła w skład Hali Pięć Stawów. Swe trzody paśli tu górale z Białki. Już przed II wojną światową Towarzystwo Tatrzańskie rozpoczęło wykup terenów tej hali od górali (wykupiło 24% udziału). W 1956 r. TPN ograniczył wypas, a w latach 1963–1965 poprzez wykup lub wywłaszczenia cały obszar doliny stał się własnością TPN, który zlikwidował tutaj pasterstwo. Krowy pasły się do 1968 r.

Przy północno-zachodnim brzegu Wielkiego Stawu stoi zabytkowa, kamienna koliba pasterska z drewnianym, spadzistym dachem. Jest to najstarszy zachowany tego typu obiekt w Tatrach, datowany na XVII wiek i jeden z nielicznych przykładów dawnego, prymitywnego budownictwa pasterskiego. Walery Eljasz, który w II połowie XIX w. wielokrotnie odwiedzał to miejsce, tak opisał szałas w swych „Szkicach z podróży w Tatry” (1869): Ściany trzy tego niby szałasu ustermane są z głazów wraz z gałęziami kosodrzewu, dach tworzy kilka desek w poprzek położonych, kamieniami przyciśniętych, czwartej ściany od przodu nie ma, ta więc stanowi wchód, wewnątrz zaś reszta miejsca zbywającego od ogniska i od sprzętów pasterskich służy do pomieszczenia całéj osady szałasowéj. Niechlujstwo tu kwitnie a pan taki, jaki kram.