Pierwsze wersje okazały się zbyt sztywne lub nie zapewniały odpowiedniej szczelności, natomiast późniejsza konstrukcja pozwalała pilotowi poruszać rękami i obsługiwać stery samolotu przy zachowaniu podwyższonego ciśnienia wokół ciałaJenkins D.R., Dressing for Altitude: U.S. Aviation Pressure Suits—Wiley Post to Space Shuttle, NASA SP-2011-595, National Aeronautics and Space Administration, Washington, D.C. 2012, ISBN 978-0-16-090110-2. Skafander składał się z gumowanej warstwy utrzymującej ciśnienie, warstwy ograniczającej jego nadmierne rozszerzanie oraz metalowego hełmu z niewielkim wizjerem. Tlen był dostarczany do zamkniętego układu oddechowego. Rozwiązanie opracowane dla Posta jest uznawane za pierwszy praktyczny skafander ciśnieniowy wykorzystany podczas lotów samolotem, a jego konstrukcja stanowiła jeden z etapów rozwoju późniejszych skafandrów wysokościowych i kosmicznych. Samolot wyposażono także w sprężarkę zwiększającą moc silnika na dużej wysokości. W celu ograniczenia masy zastosowano podwozie, które po starcie mogło zostać odrzucone. Dolną część kadłuba wzmocniono, aby po zakończeniu lotu można było wykonać lądowanie na brzuchu na odpowiednio przygotowanym terenie. Podczas prób Post osiągał wysokości zbliżone do 15 kilometrów.