Parazonium (z gr. παραζώνιον od παραζώνη – pasSłownik łacińsko-polski pod red. M. Plezi. T. 4. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 28.) – rodzaj ozdobnego sztyletu rzymskiego służącego głównie celom reprezentacyjnym i ceremonialnym.
Opis W przeciwieństwie do wojskowego sztyletu bojowego (pugio), charakteryzował się znaczną długością (37-57 cm), szerszą bądź zwężoną klingą mierzącą przynajmniej ok. 25 cm długości oraz uchwytem w postaci wykonanej często artystycznie rękojeści – z zakończeniem (głowicą) w kształcie głowy zwierzęcej (lwa lub częściej orła). Niekiedy wyglądem przypominał późnośredniowieczny sztylet szwajcarski (tzw. Schweizerdegen, Schweizerdolch), zazwyczaj jednak, mając płaski brzeszczot, był typową bronią sieczno-kłującą.
Zastosowanie thumb|Parazonium w ręku rzymskiego wodza (fragment obrazu A. Verneta Triumf Emiliusza Paulusa, 1789) thumb|Dowódca z parazonium (pośrodku) podczas walki wręcz (fragment sceny sarkofagu z Portonaccio) Stanowił oznakę godności (statusu) dowódców (np. trybunów) bądź panujących, będąc jako taki również atrybutem bóstw. W tym charakterze znany już Grekom i Macedończykom, od których przejęli go RzymianieDer Kleine Pauly, dz. cyt., kol. 509, 25-27..