stopniowo jednak, od II w. p.n.e. zastępowany był krótszym i użyteczniejszym pugio.
Źródła ikonograficzne (np. płaskorzeźby z Kolumny Trajana) świadczą, że w przeciwieństwie do miecza noszono go po lewej stronie, najczęściej zatknięty za pas napierśny oficera lub na zaczepie przy pasie biodrowym (cingulum), co potwierdza wspomniany MarcjalisDer Kleine Pauly, dz. cyt., kol. 509, 22-24.. Podobnie umiejscowiony jest u cesarza Augusta na przedstawieniu z pancerza jego posągu z Prima Porta. Użycie parazonium przez dowódcę w bitewnym zamęcie wymownie przedstawiono w scenie z tzw. sarkofagu z PortonaccioPochodzący z ok. 180 r. n.e. sarkofag rzymskiego wodza uczestniczącego w wojnach z Germanami i Sarmatami za panowania Marka Aureliusza; obecnie w Museo Nazionale Romano (Marie Pardyová: La représentation de bataille sur le sarcophage de Portonaccio et sa composition. W „Eirene” t. XLII (2006), s. 135-151). – widoczny we fragmencie jego środkowej części Aulus Juliusz Pompiliusz trzyma je w uniesionej ręce jako broń, lecz także jako oznakę swej godności legata legionu (legatus legionis).