O innych nie trzeba wspominać – może jeszcze Sielański, szarżujący, ale bezsprzecznie utalentowany, wybija się korzystnie”.
Po latach Porównując dziesięć polskich komedii z początku lat 30. XX wieku, Leszek i Barbara Armatysowie ocenili negatywnie Romeo i Julcię, Sto metrów miłości (1932) oraz Pieśniarza Warszawy (1934). Ich zdaniem filmy te zostały wyprodukowane seryjnie zgodnie z panującą modą, poza tym dostarczały łatwej rozrywki w guście „saperów, kucharek i pomocnic domowych”. Jednak podobnie jak inni przedstawiciele tego gatunku, mają pewną wartość, mianowicie prezentują styl sławnych wówczas artystów kabaretowych i elementy gwary warszawskiej.
Jerzy Toeplitz uznał Romeo i Julcię, Sto metrów miłości, Ułanów, ułanów, chłopców malowanych (1932) oraz 10% dla mnie (1933) za ordynarne. Szczególnie potępił „niewybredny dowcip, często typu klozetowego” oraz grę aktorów, którzy zamiast ukazać swój talent komiczny, „wygłupiali się”.