tylko nieliczne organy mają piszczałki metalowe o przekroju poprzecznym czworobocznym. Profil podłużny piszczałek wargowych jest zróżnicowany: cylindryczny, prostopadłościenny, stożkowy (rozszerzający i zwężający się) oraz mieszany – odcinkowo cylindryczny i stożkowy. Ich długość wynosi od kilku centymetrów do 10 metrów. Korpus piszczałek jest najczęściej prosty, ale bywa też – np. z braku miejsca – wyginany, „gierowany” bez ujemnego wpływu na jakość dźwięku.
Piszczałki wargowe budowane są w dwóch zasadniczych odmianach: otwarte i kryte (zamknięte od góry nasadką, kapeluszem, czapką). W piszczałkach otwartych dźwięk wypromieniowuje górnym i dolnym otworem (wycięciem) korpusu; w zamkniętych tylko dolnym. Piszczałki zamknięte wydają dźwięk o oktawę niższy niż tej samej długości piszczałki otwarte oraz – ze względu na brak niektórych składowych harmonicznych w widmie – mają przytłumioną barwę. Innymi rodzajami są piszczałki półkryte i przedęte. Pierwsze mają w pokrywkach otwór lub rurkę przydającą im innej niż otwartym i zamkniętym barwy. Drugie, nazywane też harmonicznymi, mają długie i cienkie korpusy z nawierconym w połowie długości otworkiem, zazwyczaj wydające dźwięk o oktawę wyższy niż tej samej długości piszczałka otwarta.