nawet w piszczałkach nazywanych zamkniętymi wieczko ma otwór umożliwiający odpływ powietrza.
Języczek może być kryjący (odbijający) lub przelatujący (swobodnie wibrujący): w pierwszym przypadku języczek jest szerszy niż otwór w gardziołku i drga w jedną stronę, w drugim jest nieznacznie węższy i drga w obydwie strony względem położenia spoczynkowego. Języczki wykonywane są z fosfobrązu lub mosiądzu (rzadziej ze stali nierdzewnej). Częstotliwość drgań języczka, a zatem wysokość wydawanego dźwięku, zależy od jego wymiarów i sprężystości materiału. Regulację częstotliwości dokonuje się przez zmianę długości języczka za pośrednictwem drutu do strojenia, którego górna część wystaje ponad górną częścią nogi – przesuwając drut w górę wydłuża się języczek i obniża dźwięk, przesuwając w dół – skraca długość podwyższa dźwięk. Stopy i główki są metalowe lub drewniane; gardziołka (rynienki) przeważnie z mosiądzu, a jeśli z drewna, to twardego (np. heban).
Ze względu na funkcję korpusu piszczałki języczkowe dzielą się na regałowe i trąbkowe. W pierwszych korpus reguluje barwę i natężenie dźwięku;