Dotychczas tworzone komputery były przeznaczone do wykonywania jednego zadania i działały w trybie wsadowym. Zbiory danych wejściowych były przygotowywane wcześniej i przekazywane do komputera, który obliczał odpowiedzi, a następnie drukował je. Taki sposób działania nie spełniał wymogów stawianych systemowi Whirlwind, który miał na bieżąco reagować na zmieniające się akcje użytkownika. Głównym zagadnieniem do rozważenia była szybkość komputera, gdy w dotychczas istniejących systemach dłuższe oczekiwanie na wyniki było akceptowalne, tutaj zbyt wolne obliczenia mogły znacząco ograniczać złożoność symulacji jakie komputer mógłby przeprowadzać.
Budowa komputera rozpoczęła się pod koniec 1947 lub w 1948 roku. W 1951 roku ogłoszono, że Whirlwind I jest już gotowy do działania i dostępny do naukowych i militarnych badań, pracowało przy nim 175 osób. Budżet projektu wynosił około miliona dolarów rocznie i był wielokrotnie większy niż koszty budowy innych komputerów w tamtym czasie. Marynarka wojenna USA straciła zainteresowanie projektem, ale Air Force (Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych) były zainteresowane wykorzystaniem komputera w systemie SAGE, a Whirlwind był jedynym komputerem odpowiednim do tego zadania.