Na II Międzynarodowym Kongresie Lingwistów w Genewie w 1931 roku IALA zdołała po raz pierwszy zgromadzić zawodowych lingwistów i ekspertów w dziedzinie języków pomocniczych. Otto Jespersen zwołał konferencję, która udzieliła aprobaty programowi badań IALA, zaś 27 wybitnych lingwistów niebędących członkami IALA podpisało dokument wspierający. Ośmiu innych dołączyło na III Kongresie Lingwistów w Rzymie w 1933 roku.
Pogłębione badania językowe W międzyczasie IALA prowadziła studia w Ameryce Północnej. Profesor Herbert N. Shenton z uniwersytetu w Syracuse, przeprowadził szerokie badania nad trudnościami językowymi pojawiającymi się na międzynarodowych konferencjach, publikując swój raport w 1933 roku. W tym samym roku pojawił się też raport dr. Edwarda L. Thorndike'a, który wykonał szereg eksperymentów dotyczących względnej łatwości uczenia się języków sztucznych i naturalnych.
Helen S. Eaton, członek ekipy IALA, wykonała badania mające stwierdzić, czy język międzynarodowy, w tym wypadku esperanto, mógłby być wykorzystany w uproszczonym kursie lingwistyki porównawczej, aby zorientować studentów w nauce języków. Swój raport opublikowała w 1938roku, zaś w 1940 roku listę częstości semantycznych.