Dlatego rozpoczęto badania porównawcze esperanto Zamenhofa (1887), latina sine flexione Peano (1903), ido Couturata i Leau (1907), esperanto II René de Saussure’a (1910), occidental de Wahla (1922), i novial Jespersena (1928]).
Wykorzystano także studia porównawcze najważniejszych języków etnicznych (angielski, francuski, niemiecki, włoski, rosyjski i hiszpański), z których języki pomocnicze czerpały swój materiał. W pierwszych stadiach celem IALA było dojście do kompromisu między wspomnianymi językami sztucznymi. Ponieważ Zamenhof i Couturat już nie żyli, Edmond Privat był adwokatem esperanto, a Sigfried Auerbach – ido. Między 1925 i 1930 rokiem zorganizowano szereg spotkań autorów i promotorów poszczególnych języków, w Paryżu, Bex, Genewie i Montreux, w trakcie których uzgadniano wzajemne ustępstwa i akceptowano zmiany w swoich językach.
Studium to było bardziej pogłębione niż studium Delegacji ds. Przyjęcia Międzynarodowego Języka Pomocniczego z 1907 roku, jednak wysiłki na rzecz kompromisu między badanymi językami okazały się ostatecznie bezowocne. Zrezygnowano więc z niego i każdy język podążył swoją pierwotną drogą.