11 maja przybył do Tokio, gdzie wystąpił w kilku audycjach radiowych skierowanych do Hindusów, aby przystąpili do walki o niepodległość Indii. 4 lipca oficjalnie stanął na czele Indyjskiej Ligi Niepodległościowej i Indyjskiej Armii Narodowej, a w październiku zdecydował się na ogłoszenie powstania Tymczasowego Rządu Wolnych Indii (Arzi Hukumat-e-Azad Hind), obejmując stanowiska premiera, ministra wojny i Naczelnego Wodza. Nowy gabinet emigracyjny – oficjalnie uznany przez 9 państw (Japonię, Birmę, Chorwację, Niemcy, okupowane Filipiny, Nankingowskie Chiny, Mandżukuo, Włochy i Syjam) natychmiast wypowiedział wojnę Wielkiej Brytanii i Stanom Zjednoczonym. Wpływy S. Cz. Bosego były bardzo duże – nie tylko na formowane siły zbrojne i rząd, ale także wśród Hindusów cywilów, rozrzuconych po całej Azji Południowo-Wschodniej, którzy w znacznej liczbie zasili INA. Powstała szkoła akademia oficerska INA i Azad Szkoła dla cywilów. Zawołaniami żołnierzy INA były Jai Hind (Zwycięstwo dla Indii) i Daj mi krew, a ja dam ci wolność. Japońskimi oficerami łącznikowymi przy jej dowództwie byli Hideo Iwakuro i gen. mjr. Isoda. Stosunki Hindusów z Japończykami nie były zbyt komfortowe. Dla wielu pobratymców formalne zwierzchnictwo japońskie nad INA i Ligą było trudne do zaakceptowania, dlatego S. Cz.