Bose starał się wywalczyć dla siebie i podległych instytucji jak najwięcej niezależności. Natomiast Japończycy chcieli od niego przede wszystkim maksymalnie dużego zaangażowania militarnego do walki z Brytyjczykami. Zresztą początkowo naczelne dowództwo japońskie zamierzało uczynić z INA formację pomocniczą, gdyż uważali, że żołnierze hinduscy są zbyt zdemoralizowani i za słabo wyszkoleni. Jednakże S. Cz. Bose zdecydowanie się temu sprzeciwił, ale wydzielił do przyszłej kampanii indyjskiej tylko jedną dywizję złożoną z najlepszych żołnierzy. Dowództwo INA zostało przeniesione do birmańskiego Rangunu.
Udział w działaniach wojennych W lutym 1944 r. INA rozpoczęła działania wojenne przeciw Brytyjczykom na terenie Birmy w składzie japońskiej 15 Armii. Jej hasłem przewodnim było Chalo Delhi, czyli Marsz na Delhi. Pod jurysdykcję Tymczasowego Rządu Wolnych Indii, którego tymczasową siedzibą został Rangun, Japończycy oddali należące do Indii wysepki w Zatoce Bengalskiej – Andamany i Nikobary, zajęte właśnie przez wojska japońskie. W marcu hinduskie oddziały wzięły udział w kampanii w północnych Indiach – trzy japońskie dywizje piechoty i 1 Dywizja Piechoty INA licząca ok. 7 – 8 tys. ludzi (składała się z trzech batalionów: „Gandhi”, „Azad” i „Nehru”).