W efekcie trwającej kilka lat podróży i Damien, i Tarrant zmieniają się w sposób, którego nie mogli przewidzieć: Damien zaczyna akceptować swojego towarzysza, którego początkowo traktował jedynie jako narzędzie do pokonania większego zła. Tarrant z kolei, który ze strachu przed śmiercią złożył kiedyś w krwawej ofierze swoje dzieci i żonę, by zawrzeć pakt z diabłem (znanym jako Nienazwani), zaczyna tęsknić za swoim utraconym człowieczeństwem. W rezultacie po pokonaniu najpierw Hegemona Lemy (Świt czarnego słońca), a następnie Nieumierającego Księcia (Nadejście nocy), bohaterowie staną do ostatecznej rozprawy z Calestą. Tarrant zdecyduje się na ostateczne poświęcenie: wiedząc, że czeka go potępienie i wieczność w piekle za to, czego się dopuścił, postanawia umrzeć, by przez to zniszczyć Calestę, którego może unicestwić wyłącznie akt altruizmu. Tarrant otrzymuje za to szansę na nowe życie. Trylogia Zimnego Ognia uchodzi za najznakomitsze dzieło Friedman, tak ze względu na wpisaną w fabułę powieści tematykę religijną, eschatologiczną i etyczną (kwestia odkupienia, problem odpowiedzialności człowieka i ludzkości