W efekcie, po około tysiącu lat, Erna zamieszkana jest przez ludzi, demony (powstałe z ich myśli, emocji i lęków) oraz Iezu, o których wierzy się, że są wyższym rodzajem demonów, a którzy w rzeczywistości okazują się potomkami ludzi i Obcych. Poza zamieszkanymi przez ludzkość terenami mieszkają rakhowie: lokalny inteligentny gatunek, zmuszony do przyspieszonej ewolucji przez ludzkość usiłującą doprowadzić do jego eksterminacji. Powieść ma dwu głównych bohaterów. Jeden z nich, Damien Vryce, kapłan-wojownik, porzuca swoją ojczyznę i przybywa do miasta Jaggonath, by służyć radą w sprawie magii tutejszemu kościołowi (nader magii niechętnemu). Damien potrafi posługiwać się magią, nie jest jednak Adeptem, czyli urodzonym talentem magicznym. W efekcie zamachu na Ciani z Faraday, w której się zakochał, Damien wyrusza w podróż poza granice świata zamieszkanego przez ludzkość. W podróży spotyka Geralda Tarranta, maga i potwora o wampirycznej naturze, żyjącego od tysiąca lat założyciela kościoła, któremu służy Damien. Osią dramatyczną powieści jest seria konfliktów osobowości i systemów wartości: Damiena z Tarrantem, Damiena z Patriarchą, przełożonym Kościoła, Damiena i Tarranta z demonem Calestą, chcącym przekształcić ludzkość w aspołeczną gromadę istot kierujących się wyłącznie najdzikszymi instynktami.