Więźniom powinno pozostawić się nadzieję powrotu do życia w społeczeństwie, umożliwić im kształcenie, poprawę moralną i wychowanie religijne oraz włączać w wykonywanie użytecznych społecznie prac. Warunki sprawowania kary (sanitarne, lokalowe, związane z opieką zdrowotną) powinny być też poprawione.
Drugi z angielskich reformatorów: Jeremy Bentham zaproponował racjonalizację sposobu odbywania kary w duchu utylitaryzmu. Służyć temu miała m.in. nowa architektura więzienna. W pracy Panopticon or the inspection house (1791) Bentham opisał projekt panoptykonu – więzienia w kształcie rotundy, z centralnie umieszczoną wieżą strażniczą i indywidualnymi celami wokół krawędzi. W ten sposób, więźniowie umieszczeni w indywidualnych celach mogli być obserwowani przez nielicznych strażników, nie demoralizujac się nawzajem.
W ten sposób ukształtowała się idea nowego więzienia w systemie celkowym, gdzie więźniowie odbywają karę pozbawienia wolności w indywidualnych celach, gdzie ich kontakty są ograniczone, aby przeciwdziałać demoralizacji, ale gdzie warunki odbywania kary są humanitarne. Pierwsze pojedyncze więzienia tego typu powstały w Gandawie i w Gloucester.