Wkrótce według modelu pensylwańskiego zaczęto organizować inne zakłady karne.
Rozpowszechnienie thumb|Młyn deptakowy napędzany przez ściśle izolowanych więźniów, Pentonville (1895) Po Filadelfii, system pensylwański został zaprowadzony w kolejnych więzieniach: New Jersey (1798), Wirginii (1800), Vermont, Marylandzie (1812), New Hampshire (1812) i Ohio 1816. Poza Stanami Zjednoczonymi system celkowy zyskał popularność w Wielkiej Brytanii. Pierwsi królewscy inspektorzy więzienni – William Crawford i William Whitworth Russell – byli jego wielkimi zwolennikami. Po ustanowieniu Prisons Act w 1839 system celkowy stał się oficjalnym brytyjskim systemem penitencjarnym, do którego miano dostosować funkcjonowanie wszystkich więzień.
Według systemu celkowego zorganizowano nowe, otwarte w 1842, Więzienie w Pentonville. Miało w nim przebywać do 520 więźniów odbywających karę ok. 18 miesięcy w całkowitej samotności. Architektura i organizacja zakładu karnego miała uniemożliwiać więźniom komunikację. Cele indywidualne miały wymiary 13 stóp na 7 stóp oraz wysokość 9 stóp.