Więźniowie osadzeni byli w pojedynczych celach, bez możliwości kontaktów ze sobą nawzajem oraz ze światem zewnętrznym. Również spożywanie posiłków, praca i spacery wykonywane były w izolacji. System celkowy spotkał się z dużym zainteresowaniem i w tym systemie zorganizowano wiele więzień na całym świecie.
System auburnski i konkurencyjny wobec niego system pensylwański są przez niektórych badaczy traktowane łącznie jako dwie odmiany systemu celkowego.
W latach 1821-1823 w więzieniu w Auburn przeprowadzono eksperyment na bazie systemu pensylwańskiego. Podzielono więźniów na trzy grupy. Pierwsza była całkowicie izolowana (jak w Filadelfii), druga była izolowana 3 dni w tygodniu, a trzecia była izolowana jedynie w nocy, pracując wspólnie w dzień. W pierwszej grupie, liczącej 80 więźniów, wszyscy oprócz dwóch zmarli w wyniku chorób, popełnili samobójstwo lub rozwinęły się u nich choroby psychiczne. W najlepszej kondycji była grupa trzecia. Wyniki eksperymentu stały się podstawą stworzenia „systemu milczenia” (auburnskiego), który był modyfikacją systemu celkowego.