Charakterystyka thumb|Cela w więzieniu Sing Sing Ostateczną formę system milczenia uzyskał w 1831. Jego głównymi twórcami byli naczelnik więzienia w Auburn Elam Lynds i jego zastępca John Cray. Podobnie jak system celkowy, system milczenia oparty był na klasycznej szkole kryminologii, w której podstawowym celem pozbawienia wolności było karanie za popełnione przestępstwo, ciężka praca i pokuta. System auburnski oparty był na izolacji więźniów w indywidualnych celach jedynie w nocy. W dzień przebywali oni we wspólnych pomieszczeniach: jadalni, spacerniaku, świetlicy, warsztacie. Tam wykonywali wspólnie pracę i spożywali posiłki. W niedzielę nie pracowali, lecz uczęszczali na nabożeństwo w kaplicy, po czym wracali do cel, gdzie mieli się oddawać czytaniu Biblii. Więźniowie ubrani byli w specjalne uniformy – pasiaki.
Więźniowie mogli przebywać we wspólnych pomieszczeniach, możliwy był ich kontakt fizyczny (np. podczas przemarszu czy pracy), ale zabroniona była komunikacja. W celu przeciwdziałania demoralizacji obowiązywał ich jednak całkowity zakaz porozumiewania się (stąd system ten nazywany jest też systemem milczenia).