W wojsku ukraińskim 17 grudnia 1917 r. wstąpił do wojska ukraińskiego. Wziął udział w walkach o Kijów. 23 lutego 1918 r. został oficerem sotni 2 zaporoskiego pułku pieszego w składzie 1 Dywizji Zaporoskiej, która we wrześniu tego roku oswobodziła rejon Połtawy i Charkowa od wojsk bolszewickich. Następnie uczestniczył w zwycięskich walkach na Krymie. Jesienią 1918 r., podczas powstania przeciwko hetmanowi Pawło Skoropadskiemu, służył w partyzanckim kureniu konnym im. atamana Petro Bołboczana. Na początku stycznia 1919 r. stanął na jego czele. Po aresztowaniu płk. P. Bołboczana przez oddziały wierne Symonowi Petlurze w Krzemieńczuku 22 stycznia tego roku, próbował bezskutecznie odbić swojego byłego dowódcę. 27 czerwca kureń P. Diaczenki został przeformowany w zaporoski republikański pułk konny, przemianowany wkrótce na konny pułk czarnych zaporożców. Od grudnia 1919 r. uczestniczył w tzw. 1 zimowym pochodzie armii ukraińskiej, tocząc walki z wojskami bolszewickimi i białych. W kwietniu 1920 r. brał udział w ciężkich walkach o Woznesenśk. Na początku maja tego roku w rejonie Jampola nawiązano kontakt z 3 dywizją żelazną. 23 czerwca P. Diaczenko został awansowany do stopnia pułkownika Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej.