W Wojsku Polskim W marcu 1921 r. wraz z pozostałymi żołnierzami ukraińskimi został internowany w Polsce. W okresie międzywojennym służył w WP jako oficer kontraktowy. Od 1928 r. był zastępcą dowódcy szwadronu karabinów maszynowych, zaś od 1931 r. dowódcą szwadronu 1 pułku szwoleżerów. W 1934 r. ukończył Wyższą Szkołę Wojenną w Warszawie (1932–1934), uzyskując stopień majora dyplomowanego. 1 listopada tego roku został pomocnikiem 1 zastępcy dowódcy 3 pułku szwoleżerów mazowieckich.
W związku z nadchodzącą wojną, zgodnie z obowiązującymi w WP procedurami, jako oficer kontraktowy, został odsunięty od pełnionej funkcji i skierowany do Ośrodka Zapasowego Suwalskiej Brygady Kawalerii w Białymstoku, a następnie w Wołkowysku. W połowie września z żołnierzy Ośrodka sformowana została Rezerwowa Brygada Kawalerii „Wołkowysk” w skład, której weszły: 101, 102 i 110 Rezerwowy Pułk Ułanów oraz spieszony 103 Rezerwowy Pułk Szwoleżerów. Nieznany jest przydział jaki otrzymał Diaczenko, lecz wiadomo, że nie trafił na pewno do 110 pułku, ani raczej też do pułku 103. Jednostka, która początkowo (17 września) otrzymała rozkaz marszu do Wilna w dniach 18 lub 19 września rozkazem gen. Wacława Przeździeckiego skierowana została do Grodna, gdzie dotarła w nocy z 20 na 21 września. Po całodniowej obronie miasta Brygada wycofała się.