Jej członkowie, w przeważającej części Polacy, zaangażowani w konspirację antysowiecką (znaczną część augustowskiej siatki stanowili członkowie Polskiej Armii Wyzwolenia – organizacji stworzonej i kierowanej przez podchorążego Edwarda Stankiewicza ps. „Dawer” już jesienią 1939 roku) za zgodą i z pomocą Niemców, przenikali na terytorium zajmowane przez Sowietów, gdzie dokonywali aktów sabotażu oraz likwidacji żołnierzy sowieckich i sowieckiej agentury, zbierając jednocześnie dane wywiadowcze dotyczące zwłaszcza infrastruktury wojskowej i dyslokacji jednostek (dostarczyli między innymi pełne plany sowieckiej linii obronnej zbudowanej na rzece Biebrzy oraz kanałach augustowskim i woznawiejskim), które przekazywali Diaczence lub jego zastępcy podporucznikowi Spitzenpfeilowi (ps. „Vogel”).
Współpraca z ukraińskimi nacjonalistami Od czerwca 1941 r. był członkiem Ukraińskiej Generalnej Rady Kombatantów w okupowanym Krakowie kierowanej przez Mychajła Omelianowycza-Pawlenkę. Na przełomie lipca i sierpnia tego roku w stopniu pułkownika został oficerem sztabu Siczy Poleskiej atamana Tarasa Bulby-Borowcia. Współpracował z Organizacją Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), zarówno z banderowcami, jak też melnykowcami. Nawiązał też kontakty z Niemcami.