i skazany na karę 2,5 roku więzienia.

Brał aktywny udział w tworzeniu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Stał się jednym z przywódców radykalnego skrzydła ukraińskiego ruchu niepodległościowego.

W latach 1923–1924 wspólnie z Dmytrem Doncowem i Wołodymyrem Kuzmowyczem redagował organ UPNR – dwutygodnik „Zahrawa”. Był też głównym redaktorem gazety „Nowyj Czas”, wydawanej z przerwami w latach 1923–1933. W 1925 wstąpił do Ukraińskiego Zjednoczenia Narodowo-Demokratycznego (UNDO), do 1933 r. był przewodniczącym Komitetu Centralnego partii.

W latach 1928–1930 był posłem do Sejmu RP z ramienia UNDO. Za antypaństwową działalność był wielokrotnie aresztowany przez władze polskie, w latach 1930–1933 odbywał karę więzienia. W latach 30. redagował gazetę „Batkiwszczyna” (1934-1939), „Peremoha” i „Ukraiński Wisti” (1935-1939). W 1938 r., nie zgadzając się z polityką normalizacji i koncepcją „narodowej rewolucji” prowadzoną przez UNDO, został przywódcą partyjnej opozycji, która jesienią tego roku utworzyła nową partię – Front Jedności Narodowej (FNJ), a następnie przewodniczącym tej partii. Po wybuchu II wojny światowej zawiesił jej działalność, a wiosną 1941 rozwiązał.