Paradoks zapobiegliwości (paradoks oszczędności) – paradoks ekonomiczny, który opisuje niekorzystne efekty nadmiernego oszczędzania.

Opis Duży wzrost indywidualnej skłonności do oszczędzania, przeciwstawionego konsumpcji, skutkuje spadkiem popytu zagregowanego i – w następstwie – ogólnej produkcji, prowadząc do spowolnienia gospodarczego, i zwrotnego ograniczenia dalszej możliwości akumulacji kapitału. W efekcie, gdy zbyt wiele podmiotów gospodarczych zaczyna oszczędzać, ogólna możliwość zarówno oszczędzania, jak i konsumpcji, staje się paradoksalnie mniejsza niż wcześniej. Choć indywidualne odraczanie konsumpcji jest korzystne, jeśli służy realizowaniu długofalowych inwestycji, nadmierne ogólne oszczędzanie może być w krótszym horyzoncie czasowym głęboko niekorzystne i powodować lub pogłębiać recesje. Jest to jeden z przykładów, kiedy racjonalne zachowania jednostek skutkują pogorszeniem się sytuacji ogółu.

Opisy paradoksu przedstawiano już w starożytności. W czasach nowożytnych sformułowała ją w 1714 r., satyryzująca ówczesną Anglię, książka Bernarda de Mandeville'a, Bajka o Pszczołach. Bardziej formalną postać spopularyzował, przywołując de Mandeville'a, John Maynard Keynes, jako centralny element ekonomii keynesowskiej. Od lat 1940.