Funkcja konsumpcji opisana jest wzorem
gdzie – konsumpcja, – konsumpcja autonomiczna, – krańcowa skłonność do konsumpcji i – dochód rozporządzalny.
Zaś funkcja oszczędności
gdzie – oszczędności, – konsumpcja autonomiczna, – krańcowa skłonność do oszczędzania i – dochód rozporządzalny.
Zakładamy, że z pewnych przyczyn gospodarstwa domowe postanawiają przy każdym poziomie dochodu wydawać o określoną kwotę więcej, a zatem i oszczędzać o ową kwotę mniej. Przyczyną tej wzmożonej konsumpcji przy każdym poziomie dochodu rozporządzalnego może być efekt majątkowy, wzrost podaży kredytu konsumpcyjnego czy efekt realnych zasobów pieniądza. Powoduje to równoległe przesunięcia funkcji konsumpcji w górę, natomiast funkcji oszczędności w dół. Pojawia się pytanie o to, co dzieje się z faktycznymi oszczędnościami?
W tym uproszczonym modelu funkcja zagregowanego popytu (popytu globalnego) opisywana jest wzorem
gdzie – zagregowany popyt, – konsumpcja i – inwestycje.