Od 10 stycznia 1886 został wyznaczony komendantem Oficerskiej Szkoły Kawalerii, a od 16 kwietnia 1898 - dowódcą 10 Dywizji Kawalerii. Od 25 maja 1899 objął funkcję szefa sztabu i pomocnika dowódcy, a od 23 października 1904 do 2 grudnia 1908 był dowódcą Kijowskiego Okręgu Wojskowego i jednocześnie generał-gubernatorem kijowskim. 6 grudnia 1908 został generałem kawalerii.
Od 2 lutego 1908 był szefem Sztabu Generalnego. 11 marca 1909 został ministrem wojny i jednocześnie od 6 grudnia 1911 - członkiem Rady Państwa. W 1912 został generałem adiutantem.
Dalsze życie Był faworytem cara Mikołaja II i carycy Aleksandry Fiodorowny. Ignorował Dumę (parlament rosyjski), czym powodował niezadowolenie posłów. Car popierał go w tych działaniach m.in. mówiąc: "Po co z nimi się pan kłóci – pan jest moim ministrem".
Walczył z przewodniczącym Rady Ministrów Władimirem Kokowcowem i Mikołajem Mikołajewiczem Romanowem (młodszym). Był skłócony z rządem, jednak w zaistniałej sytuacji car radził mu nie zwracać uwagi na to co o nim mówią. W czasie wojny, kiedy wiosną 1915, na froncie nastąpił brak pocisków artyleryjskich i innego uzbrojenia, stan się zmienił. Jako główny oskarżający wystąpił wielki książę Mikołaj Mikołajewicz Romanow (młodszy) – naczelny dowódca Armii Rosyjskiej.