Do uczniów Martiniego należeli Johann Christian Bach, Niccolò Jommelli, André Ernest Modeste Grétry, Christoph Willibald Gluck i Wolfgang Amadeus Mozart.
Zgromadził bogaty księgozbiór, w 1770 roku oszacowany przez Charlesa Burneya na około 17 tysięcy woluminów. Opus magnum Martiniego był projekt obszernej, wielotomowej historii muzyki pt. Storia della musica, z którego zdołał zrealizować jedynie trzy tomy poświęcone muzyce w starożytnej Grecji (wyd. Bolonia 1757, 1770 i 1781). Był też autorem pracy teoretycznej Esemplare ossia Saggio fondamentale practice di contrappunto (wyd. Bolonia 1774–1775).
Jako kompozytor pozostawił po sobie przeszło 2500 utworów (w tym około 1000 kanonów), reprezentujących większość uprawianych ówcześnie gatunków. W muzyce religijnej był zwolennikiem kontrapunktu i oszczędności stylistycznej, w muzyce instrumentalnej nawiązywał do dorobku szkoły bolońskiej. Zasłynął przede wszystkim jako twórca polifonicznych utworów religijnych, skomponował także 24 sinfonie i około 100 sonat na instrumenty klawiszowe.
thumb|upright|Lettera famigliare intorno l’inondazione di Verona (1757)
Przypisy