Wyróżniono trzy odmiany sarisy. Krótka mierzyła 4,5 metra i ważyła około 3 kilogramów, zakończona lekkim 30-centymetrowym grotem. Inną była włócznia o identycznej długości, zaopatrzona jednak w 50-centymetrowy grot z tuleją i metalową piętą o ostrym zakończeniu. Wskutek zwiększenia masy elementów metalowych ciężar tej odmiany wynosił około 5,5 kilograma5,5 kg (N.G.L. Hammond, Starożytna Macedonia, dz. cyt., przypis 4, s. 107), 5,35 kg (K. Nawotka, dz. cyt., s. 52).. Kolejną odmianą była włócznia 5,5-metrowa o pogrubionym drzewcu dla zneutralizowania wibracji utrudniających jej użycie, i o ciężarze zwiększonym do 6,2 kilograma.
Masywna (wagi ok. 1 kg), zaostrzona pięta (tylec) włóczni spełniała kilka zadań. Stanowiąc przeciwwagę dla grotu, pozwalała falangicie trzymać włócznię znacznie bliżej jej końca. Umożliwiało to wysunięcie od 2/3 do 4/5 długości sarisy przed front szyku, dzięki czemu czynny udział w walce mogło wziąć aż pięć szeregów żołnierzyPolibiusz, Dzieje, XVIII 29,2.. Po drugie, dla lepszej stabilności koniec włóczni można było wbić w ziemię, co okazywało się istotne przy odpieraniu ataków jazdy.