Ponadto w twórczości naukowej Sikory można wyodrębnić refleksje nad historiozofią romantyczną, przenikniętą metafizycznym poszukiwaniem sensu dziejów, będącym w istocie próbą wypracowania „historiozofii pocieszenia”. Refleksjom tym poświęcona jest monografia „Historia i prawdy wieczne” (1977), zawierająca analizy twórczości Lamennais’go, Królikowskiego, Dézamy’ego i Blanqui’ego. Składają się na nią także eseje zatytułowane „Między wiecznością i czasem” (2006), pozwalające się odczytać jako odwzorowanie intelektualnej biografii autora. Z obu tych prac przebija przeświadczenie autora, że żadna teodycea, ani religijna, ani historiozoficznie świecka, nie da się obronić w świetle humanistycznych wartości.
Od lat siedemdziesiątych (publikacja pierwszego opowiadania w „Twórczości”, nr 3/1976) pisarstwo Sikory poszerza się o nurt literacki. Składają się nań z jednej strony opowiadania w groteskowym, żartobliwym stylu opisujące perypetie młodego, fikcyjnego pracownika naukowego – dedykowane przez autora przyjaciołom. Zebrane one zostały w tomiku „Milczący pająk” (1981). Z drugiej strony na nurt ten składają się opowiadania, biorące w literacką klamrę bolesne doświadczenia autobiograficzne z okresu wojny oraz pierwszych powojennych lat.