Wdrożony program oszczędnościowy obejmował między innymi: zmniejszenie zatrudnienia, zmniejszenie liczby działów w przedsiębiorstwie, reorganizację kursowania linii i ograniczenie liczby wykonywanych wozokilometrów, podjęcie negocjacji o dofinansowanie z gminami, na terenie których MPK świadczyło usługi przewozowe. W sytuacji, gdy przydziały autobusów przeszły do historii, kwestia utrzymania i modernizacji taboru stała się jednym z głównych problemów. Wiele autobusów przeznaczono do kasacji – zmniejszenie stanu taboru pozwoliło na rezygnację z dzierżawy dodatkowego placu postojowego, co uczyniono w maju 1991 r. Poza nowymi autobusami, zdecydowano się na zakup używanych, duńskich pojazdów marki DAB, co okazało się tańsze od kapitalnego remontu Jelczy. Kolejny problem stanowiło szybko rosnące bezrobocie, upadek wielu państwowych przedsiębiorstw i tym samym zmniejszenie liczby pasażerów. Sytuację dodatkowo utrudniała konkurencja ze strony skarżyskiego oraz starachowickiego PKS, a także prywatnych przewoźników, których działalność rozwinęła się w drugiej połowie dekady.