Charakterystyka rządów i upadek Po 1969 przeprowadził wielką czystkę w partii i doprowadził do usunięcia z KPCz wszystkich działaczy, którzy nie zgadzali się na politykę całkowitej zależności od Moskwy. Przez kilka lat liczba członków partii zmalała o ponad pół miliona, a około 140 tys. osób udało się na emigrację. Wprowadzono faktyczny zakaz pracy zawodowej dla tych, którzy uznani zostali za wrogów systemu. „Normalizacja” polegała także na zdecydowanej walce z niezależnymi intelektualistami i strukturami Kościoła katolickiego. Blokowano nominacje nowych biskupów i usiłowano organizować duchowieństwo w organizacje prorządowe. Wiosną 1969 Husák zapowiedział, że nie będzie prześladował przeciwników politycznych, lecz kiedy w 1977 został ogłoszony manifest Karta 77, jego sygnatariusze zostali skazani w procesach politycznych. Kiedy do władzy w ZSRR doszedł Michaił Gorbaczow, pozycja polityczna Gustava Husáka, który otwarcie sprzeciwiał się polityce głasnosti i pierestrojce, uległa osłabieniu. 17 grudnia 1987 Husák zrezygnował z funkcji sekretarza generalnego KC KPCz. Do końca odmawiał prowadzenia rozmów z opozycją. Po masowych demonstracjach i strajkach w listopadzie 1989, musiał w grudniu 1989 zaakceptować tzw. rząd porozumienia narodowego Mariána Čalfy, który składał się z przedstawicieli KPCz i opozycji.